.::آخرالزمان::.

در كتاب غيبت از محمد بن حنفيه روايت شده كه گفت: از او (گويا مقصود پدرش اميرالمؤمنين (ع) باشد ) پرسيدم اين امر كي واقع مي شود ؟ و چه وقت خواهد بود ؟ حضرت سر خود را تكان داد آنگاه فرمود:

چگونه اين به وقوع مي پيوندد و حال آنكه هنوز آن زنديق از قزوين قيام نكرده كه پرده ناموس مردم آنجا را بدرد و سران آنها را تكفير كند و حصار آنرا تغيير دهد و بهجت آن را از ميان ببرد ؟ هركس از آن زنديق فرار كند او را به چنگ آورد . هركس با او جنگ كند به قتل رساند و هر كس از وي كناره گيري كند فقير شود و هركس از او متابعت كند كافر گردد. تا آنكه مردم دو دسته مي شوند، يك دسته براي از دست رفتن دين خود گريه مي كنند و دسته ديگر براي از دست رفتن دنياي خود مي گريند.-1

اما حديثي كه از پيغمبر(ص) روايت شد كه فرمود : مردي از قزوين خروج مي كند كه اسم او اسم پيغمبر مي باشد، مؤمن و مشرك به طاعت او سرعت مي كنند ، كوهها را از رعب پر مي كند. ظاهر او آنستكه مراد غير از اين زنديق است و احتمال مي رود تطبيقش با آنكه از ديلم خروج كند باشد، چنانكه خواهد آمد . والله العالم -2

1- بر گرفته از كتاب مهدي موعود ، علامه مجلسي، ترجمه علي دواني،ص 986

2- برگرفته از كتاب "مهدي منتظر"،تاليف حاج شيخ محمد جواد خراساني،ص 112

حضرت صادق(ع) فرمود: قبل از قيام حركت مي كند جنگ قيس. و حضرت رضا(ع) فرمود: هرگاه حركت كند و به اهتزاز درآيد بيرقهاي قيس در مصر. و حضرت صاحب (ع) به ابن مهزيار فرمود:هرگاه حركت كند مغربي. اميرالمؤمنين بعد از ذكر دو رايت فرمود منتظر باشيد صاحبان اسبهاي ابلق و بيرقهاي زرد را كه از طرف مغرب رو آورند تا وارد شام شوند. عمار ياسر گفت: و خروج كنند اهل مغرب بسوي مصر پس چون داخل مصر شوند، آن علامت سفياني است، سپس حركت مي كند صاحب مغرب پس مي كشد مردان را و اسير مي كند زنان را بعد بر مي گردد با قيس رو به جزيره در ملاحم و فتن ، هرگاه بيرقهاي زرد داخل مصر شد و براو غلبه كرد و بر منبر او نشست، پس بايد اهل شام براي خود نقيبهايي در زمين بكنند، زيرا كه بلاي بزرگيست. حضرت باقر(ع) فرمود: هلاكت قيس در قرقيسا خواهد بود، به نحويكه داعيه اي براي او نخواهد ماند. و گذشت كه هلاكت قيس و اموي و حسني به دست سفيانيست كه مانند زراعت ايشانرا درو خواهد كرد.

اما مشخصات قيس آنقدر معلوم است كه با بيرقهاي زرد و ماديونهاي ابلق خواهد بود. اما طائفه ايشان ممكن است كه مراد طائفه قيس باشد، اما محل خروج ايشان آنقدر معلوم است كه از ناحيه مغرب است، اما از كدام ارض مغرب معلوم نيست. ارض مصر هم از اراضي مغرب شمرده مي شود و در قاموس گفته قيس عيلان پدر قبيله اي است و بعد گفته و قيس بلده اي است در مصر كه به نام فتح كننده او قيس بن الحارث ناميده شده و هم جزيره اي است در بحر عمان. معرب كيش است. بنا بر اين احتكال قوي مي رود كه اهل همان بلده قيس كه از اراضي مصر است باشند و از همانجا خروج كنند.والله العالم -1

در تاريخ اسلامي، مصر بارها با شام جنگيده و چندين مرتبه آنجا را تحت سلطه خود درآورده است مثل حمله ابن طولون و بعد المعز فاطمي و بعد ابراهيم پاشا و بعد همين درگيري هايي كه به نام جمهوري متحد عربي در زمان ما ايجاد شده است. در بين فاتحان فقط المعز فاطمي اهل مغرب(مراكش) بوده است، زيرا وي از فرزندان مهدي علوي آفريقايي بود كه دعوت خود را در سال 296 در شمال آفريقا شروع كرد و دولتي كه تشكيل داد تا سال 358 ادامه داشت تا اينكه در آن سال المعز از آن منتقل به مصر شد و كافور اخشيدي را از آنجا بيرون كرد، و در همين سال لشكريانش به طبريه و از آنجا به دمشق رفتند و فرمانده سپاه او ابن فلاح در سال 359 بر دمشق مسلط شده و به نام المعز خطبه خواند و حكومتش را در آنجا استوار ساخت.-2

۱- برگرفته از كتاب "مهدي منتظر"،تاليف حاج شيخ محمد جواد خراساني،ص 152

2- بر گرفته از كتاب "تاريخ غيبت كبري" نوشته:"سيد محمد صدر" ترجمه:"دكتر سيد حسن افتخار زاده"ص 587

اين همان خصوصيتي است كه در اين دوره با آن سر و كار داريم. دوران انقلابها و نهضتها در كشورهاي عربي به انگيزه آزادي از قيد و بند استعمار خارجي و نفوذ حكومت اجانب و دخالت بيگانگان در سرنوشت آنان، گسيختن لجام تعبيري مجازي يا از نهضت و انقلاب است، و يا لجام گسيختگي از دين و كنار گذاشتن احكام ديني و گرداندن كارها بر محور شعارهاي ديگران كه هيچ ارتباطي با دين اسلام ندارد، و به هردو معني اين واقعيت را امروز مي بينيم. و تعبير عرب چه بسا قرينه اي بر همين مطلب باشد. چون ممكن است دليل بر اين باشد كه اين نهضتها بر پايه عربيت و قوميت عربي است نه بر اساس اسلام و دين.

و تملك آنها به بلاد و شهرستانها بدان معني است كه مردمي از همين سرزمينها به حكومت مي رسند و زمام امور را به دست مي گيرند و خروج از تحت سلطه عجم به معناي بيرون آمدن از تحت سلطه استعمارگران بيگانه است. چون لفظ عجم مخصوص فارسها نيست چنانكه عموم چنين گمان كرده اند بلكه شامل هر شخص غير عرب مي شود ، به هر زبان كه باشد.

بر گرفته از كتاب "تاريخ غيبت كبري" نوشته:"سيد محمد صدر" ترجمه:"دكتر سيد حسن افتخار زاده"

خسف در لغت يعني فرو رفتن به زمين و به طور كلي در بسياري از نقاط خواهد بود. ولي بعضي از نقاط بالخصوص اسم برده شده و بسياري از آنها پيش از ظهور و برخي مقارن با ظهور و يا بعد از آن است اما همه را يكجا ذكر مي كنيم:

حضرت رسول در حكايت شب معراج بعد از ذكر فتنه ها و فسادها فرمود:

در آن هنگام سه خسف خواهد شد. خسفي در مشرق و خسفي در مغرب و خسفي در جزيرةالعرب. و اميرالمؤمنين(ع) نيز از آن حضرت فرمود: پيش از ساعت ناچار است از چهار چيز از جمله سه خسف را فرمود.

حضرت باقر (ع) به جابر فرمود: دست و پا حركت مده تا علاماتي را كه ذكر مي كنم ببيني، از جمله خسف قريه اي از قراي دمشق كه او را جابيه نامند و اميرالمؤمنين(ع) فرمود: وقتيكه بيرقهاي زرد با ماديونهاي قرمز وارد شام شدند، منتظر خسفي باشيد در قريه اي از قراي شام كه او را "حرستا" گويند، سپس منتظر فرزند جگرخوار يعني سفياني باشيد . اما در ضبط نام اين قريه گويا دقت كامل نشده ، زيرا كه نسخه ها مختلف است. بعضي خرسا و بعضي خرشا و بعضي حرستا و بعضي خرسنا و بعضي مرمرسي ضبط كرده اند.

عمار ياسر گفت: و خسفي واقع شود در طرف غربي مسجد دمشق و نيز عمار ياسر گفت: ديوار مسجد دمشق خراب شود . و حضرت باقر (ع) فرمود: قسمتي از مسجد دمشق ساقط شود.

بلاد جبل، قم و قزوين و همدان و كردستان و كرمانشاه است. عبدالله بن سنان به حضرت صادق(ع) عرض كرد: بلاد جبل كجاست كه بر ما روايت شده كه چون امر بر شما برگردد بعضي از آن خسف خواهد شد ؟ فرمود: در بلاد جبل موضعيست كه بحر گويند و به قم ناميده مي شود. او معدن شيعيان ماست. يعني آنجا خسف نخواهد شد.

حضرت صادق (ع) فرمود: پيش از قيام قائم (ع) از جهت زجر بردن مردم از معاصي آتشي در آسمان ظاهر خواهد شد و سرخي كه آسمان را بپوشاند و خسفي در بصره و خونهايي كه در وي ريخته شود و خانه ها خراب شود و فنايي كه در اهلش افتد.

بيداء وادي است چهار فرسخ دور از مدينه در طريق مكه و دنباله او دراز است و مقصود از خسف بيداء آنستكه لشكر سفياني پس از قتل و غارت در مدينه در تعقيب حضرت مهدي (عج) به مكه حركت مي كند و چون به اين وادي برسند، در آنجا همه لشكر به جز دو يا سه نفر خسف خواهند شد .چنانكه تفصيلش خواهد آمد ان شاء الله.

برگرفته از كتاب "مهدي منتظر"،تاليف حاج شيخ محمد جواد خراساني

در ملاحم و فتن از اميرالمؤمنين(ع) در علامت بلاي سوم بغداد فرمود:

هرگاه در زمين بغداد جسر (پل) بسته شود و ستارگان دنباله دار از مشرق طلوع كند و در آن وقت كتيبه هايي از لشكر بر جسر او كشته شود.

پس اگر مراد از عقد جسر كشيدن جسر باشد امريست واقع شده و گذشته، چنانكه پيش گفته شد و گويا رضي الدين برادر علامه حلي همين معنا را فهميده كه در كتاب "عدد" گفته: "و مد الجسر مما يلي الكرخ" و آن را در حساب گذشته ها و واقع شده ها ذكر كرده . ولي شيخ مفيد در ارشاد به همان عقد تعبير كرده فرموده:"و عقد الجسر مما يلي الكرخ" و اما اگر به معني بناي جسر باشد پس اين امر به تازگي واقع شده، در زمان ما جسر ثابت و محكم ساخته اند.-1

در دوران خلافت بني عباس مردم از يك يا دو پل براي عبور از دو طرف دجله استفاده مي كردند لكن امروز چندين پل زده شده است كه برخي روبروي كرخ است و برخي روبروي رصافه.

ما نتوانستيم بفهميم اولين پل به سمت كرخ در جه سالي زده شده و از طرف چه كسي بوده است و چندان اهميتي در بحث ما ندارد.-2

۱- برگرفته از كتاب "مهدي منتظر"،تاليف حاج شيخ محمد جواد خراساني،ص 134

2- بر گرفته از كتاب "تاريخ غيبت كبري" نوشته:"سيد محمد صدر" ترجمه:"دكتر سيد حسن افتخار زاده"ص 590